"Żenada"

"Żenada... jest takie słowo..." No oczywiście jest, ale czy wszyscy wiedzą co ono oznacza? We 'współczesnym' języku rozumie się je jako coś beznadziejnego, godnego pożałowania, marnego, lichego, ale tak naprawdę te wyrazy są bliskie bardziej wyrazowi 'żałosny' niż 'żenada'. Żenada dawniej oznaczało skrępowanie, zakłopotanie, pochodzi od francuskiego słowa gener-'uciskać, przeszkadzać, krępować, nabawić kłopotu'. A 'żenua' to dopiero jest żałosne! Wielce wykształcony człowiek posługuje się jakimś slangiem, nawet ja tego nie znałam. Ale muszę przyznać, że to lepiej pasuje niż 'żenada'. 'Żenua" ni to polski ni to francuski, nie wiadomo co, a podobno powinno się szerzyć poprawną polszczyznę, szczególnie ciąży na na barkach wychowawców, nauczycieli. Kto jak kto, ale oni powinni dopierać swoje słownictwo. A 'żenua' oooo matko!! Co to jest? Jakiś miszmasz

I nie chcę prowadzić tego bloga, szczerze mówiąc, po prostu muszę. W końcu lepsze jakieś punkty niż żadne. Być może, dlatego, zdaniem " pewnej osoby" się nie przykładałam, choć ja uważam inaczej, bo nie było tak, że wszystko miałam gdzieś i aby było. Teraz po takiej motywacji to mogę mieć gdzieś głęboko. Może odróżnia mnie od innych blogerów to, że oni robią to dal przyjemności, lubią to, utożsamiają się ze swoim blogiem, chcą pisać. A ja robię wszystko pod presją. Musisz wymyślać tematykę, ale żeby nie było tak prosto musi ona zawierać się w sferze kultury, bo jesteś na animacji kultury, a może na arteterapii? Musisz pisać posty, inni muszą komentować, zachęcać znajomych(widocznie mam mało znajomych,których by to interesowało), musisz trzymać blog przy życiu. A jeśli nie? Obleje, albo zaliczę na marne 3, tak żałosne jak mój blog. Niestety ja nie umiem się zmusisz do twórczego myślenia. To przychodzi jak grom z jasnego nieba, natchnienie, wena.

Miało być coś ode mnie, to jest!!

Funkcje języka

Najczęściej wymienia się sześć funkcji:

-przedstawieniowa(reprezentatywna, symboliczna, referencjalna, denotatywna)- polega na odoszeniu wyrazu lub wypowiedzi do określonych przedmiotów i do świata zewnętrznego, o którym mówi się w komunikacie;

-ekspresywna(emotywna)- dominuje, gdy nadawca uzewnętrznia przeżycia, emocje, zamierzenia, cechy osobowościowe itp. wobec odbiorcy;

-impresywna(konatywna)- realizuje się jako dążenie nadawcy do oddziaływania na odbiorcę, na kształtowanie jego postaw, przekonań, zachowań, sądów;

-fatyczna- występuje, gdy nadawca chce nawiązać i podtrzymać kontakt z odbiorcą;

-poetycka(autoteliczna)- polega na zwracaniu uwagi odbiorcy na budowę samej wypowiedzi, na brzmienie dźwięków, połączenia wyrazów, metaforykę itp.;

-metajęzykowa- polega na skoncentrowaniu się na samym języku lub jego składnikach.

Najważniejsze cechy języka

Za najważniejsze cechy uznaje się:

-arbitralność- między formą a treścią nie ma związku naturalnego, nie ma np. powiązań między wyrazem brzoza a drzewem, do którego się odnosi. Nie oznacza to jednak dowolności-raz ustalony związek między formą a treścią jest związkiem obowiązującym w obrębie danego społeczeństwa;

-semantyczność- znaki językowe odsyłają odbiorę do jakiś zjawisk otaczającego świata. Treść znaków jest zawsze ogólna- odsłyłac może jednocześnie do jednej, konkretnej rzeczy i do całej klasy, np. słowo tulipan odnosi się do pojedynczego okazu i do całej grupy kwiatów o określonym wyglądzie;

-dwuklasowość- język zorganizowany jest na dwóch poziomach: ze składników mniejszych buduje się struktury większe-zadania, wyrazy;

-autonomiczność- w każdym języku można mówić o sprawach, zdarzeniach odległych w czasie i przestrzeni;

-kreacyjność- człowiek może mówić o wszystkim, a więc ma zdolność tworzenia i rozumienia coraz to nowych słów i wypowiedzi;

-metajęzykowość- w każdym naturalnym języku można mówić o samym języku, np. definicje językowe